De meeste websites zijn het grootste deel van de tijd rustig. Elke site een eigen machinerie geven zou zijn alsof je een heel huis huurt voor iemand die twee keer per jaar langskomt. Dus delen kleine sites een gebouw – één proces, strikt gescheiden data – en houdt het platform het verkeer van elke site in de gaten. Wordt het ergens druk, dan verhuist die site naar een eigen huis. Wordt het een paar weken rustig, dan verhuist hij terug.
Een gebouw delen werkt alleen als de muren stevig zijn. Als er een verzoek binnenkomt, kijkt het gedeelde proces naar het adres en schakelt dan alleen voor dat verzoek over op de eigen database en instellingen van die site (met Pythons contextvars), zodat een site nooit de data van een andere ziet. De container van elke site heeft bovendien een eigen privénetwerk met een firewall voor uitgaand verkeer. En omdat eigenaren hun eigen thema's kunnen uploaden en bewerken, draaien die templates in een sandbox met limieten op tijd, uitvoer en geheugen.
Wat als “druk” telt, vergde een paar pogingen. Eén nieuwsbrief, of een crawler die even losgaat, mag een site niet populair laten lijken. Daarom is de score de typische dag van de site in de afgelopen week (de mediaan), plus hoe druk de drukke uren zijn (het uur op het 95e percentiel), waardoor het handjevol wildste uren buiten beschouwing blijft.